De afgelopen dagen ontving ik tijdens het schrijven een boodschap die mij diep raakte. Een boodschap over vertrouwen, liefde, angst en de weg die ieder mens hier op aarde bewandelt.

Ze kwam binnen voor een massage.Ik zag het meteen.De spanning in haar houding.De alertheid in haar systeem.De controle.

Ik ben geen politiek expert.Sterker nog: politiek gaf mij altijd stress.

Als je werkt met mensen, dan weet je één ding zeker: je behandelt nooit alleen voeten, spieren of klachten. Je behandelt ook onzekerheden, verwachtingen, controle gedrag en soms simpelweg… projecties.

Soms schrijf ik niet vanuit mijn hoofd, maar vanuit iets diepers. Alsof woorden vanzelf komen en ik alleen maar hoef mee te bewegen met wat doorgegeven wil worden. Dit was zo’n moment.

Soms brengt het leven je precies op de plek waar je even stil móét staan.

Soms komt een trigger onverwacht binnen.Door iets wat iemand zegt.Door een situatie.Door stilte.Door een blik.Of juist door iets wat uitblijft.

Soms zit een grens niet in één groot conflict, maar in de optelsom van kleine dingen.

Soms komt er een moment waarop je ineens helder ziet: mijn kind volgt haar eigen pad. Niet een beetje, maar helemaal. Met eigen keuzes, eigen overtuigingen, eigen mensen om zich heen. En hoe confronterend dat soms ook voelt, het is precies zoals het hoort.