Soms komt er een moment waarop je ineens helder ziet: mijn kind volgt haar eigen pad. Niet een beetje, maar helemaal. Met eigen keuzes, eigen overtuigingen, eigen mensen om zich heen. En hoe confronterend dat soms ook voelt, het is precies zoals het hoort.
Gisteren voelde ik dat diep.
Mijn dochter leeft steeds meer in haar eigen wereld. Haar geloof speelt daarin een grote rol. Ze gaat daar volledig in op en ik merk dat ik daar niet meer tussen hoor. Misschien hoorde ik daar al langer niet meer tussen, maar gisteren drong het echt tot me door. Dat besef deed pijn, maar gaf tegelijkertijd ook rust. Want liefde is soms niet vasthouden, maar ruimte geven.
Ik zag hoe haar dag zich vulde met anderen. Met haar eigen afspraken, haar eigen mensen, haar eigen leven. En ergens voelde ik me even degene die achterbleef. Alleen lopend naar mijn auto dacht ik: zo is het eigenlijk altijd een beetje gegaan tussen ons. Wachten tot er misschien ruimte is. Hopen op een moment samen.
Maar volwassen kinderen zijn niet meer bedoeld om onze leegtes op te vullen. Ze zijn bedoeld om hun eigen leven te leven.
Dus ik laat haar los.
Niet vanuit boosheid. Niet vanuit afwijzing. Maar vanuit acceptatie. Zij mag haar pad volgen. En ik mag nu opnieuw kijken naar het mijne.
Misschien is dat wel de echte uitnodiging van het leven: terugkeren naar jezelf.
De laatste tijd voel ik steeds sterker waar ik wél rust van krijg. Minder van het zorgen, regelen, begeleiden en controleren. Meer van verstilling. Van spiritualiteit. Van healing. Van mediumschap. Dingen die me niet leegtrekken, maar juist thuiskomen laten voelen in mezelf.
Ik merk ook eerlijk dat sommige oude patronen nog aanwezig zijn. Verlangen naar aandacht, bevestiging, verbinding. Soms zoek ik die nog op plekken waarvan ik eigenlijk al weet dat ze me niet echt voeden. Relaties die vooral draaien om intensiteit, maar waarin zachtheid en echte verbinding ontbreken. Het oordeel daarover laat ik steeds meer los. Het is geen falen, maar bewustwording. Oude stukken verdwijnen niet ineens; ze lossen laag voor laag op zodra je bereid bent eerlijk naar jezelf te kijken.
En misschien is dat precies waar ik nu sta.
Niet meer vechten tegen wat niet past. Niet meer proberen ergens bij te horen wat niet meer klopt. Gewoon langzaam bewegen richting wat wel goed voelt.
Sommige plekken voelen niet meer als thuis. Sommige mensen ook niet meer. Zelfs dingen waar ik vroeger energie van kreeg, zoals dansen of lesgeven, passen ineens niet meer bij wie ik nu ben. En dat is oké.
Loslaten is niet leegte.
Loslaten is ruimte maken.
Ruimte voor rust.
Ruimte voor groei.
Ruimte voor jezelf.
Dus vandaag doe ik simpele dingen. Een workshop kijken waar ik nieuwsgierig naar ben. Hardlopen. Body balance. Mijn was opvouwen. Boeken uitzoeken. Kleine, gewone dingen die me weer terugbrengen naar mezelf.
Stap voor stap.
Misschien is vertrouwen niet weten waar je uitkomt.
Maar wel voelen dat je jezelf onderweg niet meer kwijt wilt raken.
Reactie plaatsen
Reacties