Soms zit een grens niet in één groot conflict, maar in de optelsom van kleine dingen.
Vanmorgen stond ik om 09:00 klaar om les te geven. Niemand kwam opdagen. Bleek dat de les niet eens op het rooster stond.
Vroeger had ik mezelf daar volledig in verloren — boos, gefrustreerd, alles persoonlijk maken. Vandaag bleef ik rustig. Maar vanbinnen voelde ik vooral iets anders: klaarheid.
Want dit gaat niet over één les.
Dit gaat over hoe er in de fitness- en yogawereld vaak met zzp’ers wordt omgegaan.
Lessen die steeds wegvallen.
Roosters die veranderen.
Vakanties waardoor uren verdwijnen.
Altijd flexibel moeten zijn, altijd beschikbaar moeten blijven, maar zelf nauwelijks zekerheid krijgen.
En natuurlijk: ook ik ben mens. Ook ik heb ooit een keer niet kunnen komen door omstandigheden. Maar er zit een verschil tussen menselijkheid en structureel voelen dat jouw tijd, energie en commitment blijkbaar minder zwaar wegen.
We praten veel over grenzen in vitaliteit coaching, yoga en fitness.
Over luisteren naar je lichaam.
Over voelen wanneer iets niet meer klopt.
Misschien geldt dat niet alleen op de mat, maar ook daarbuiten.
Soms is een grens geen boos afscheid.
Soms is een grens gewoon eerlijk zeggen:
“Tot hier.”
Reactie plaatsen
Reacties