Triggers: de pijn van niet gekozen worden

Soms komt een trigger onverwacht binnen.
Door iets wat iemand zegt.
Door een situatie.
Door stilte.
Door een blik.
Of juist door iets wat uitblijft.

En meestal gebeurt dat niet bij vreemden.
Maar bij de mensen die het dichtst bij je staan.
Je kinderen. Je moeder. Je zus. Je geliefde.

Juist daar waar liefde zit, zit vaak ook de diepste pijn verborgen.

Tijdens mijn traject van leed naar liefde ben ik me steeds bewuster geworden van mijn triggers. Niet alleen dát ik getriggerd word, maar vooral: waar het vandaan komt. Want een trigger ontstaat zelden in het hier en nu. Het is meestal een oud gevoel dat opnieuw wordt aangeraakt. Een oude wond die nog gezien wil worden.

Vanmorgen mediteerde ik weer.
Ik ben me de laatste tijd opnieuw aan het verdiepen in meditatie, mediumschap, trance en heling, iets wat mij vroeger enorm heeft geholpen. Het brengt me dichter bij mijn ziel. Dichter bij mijn intuïtie. Dichter bij dat stille weten in mezelf.

Tijdens meditatie voel ik me gedragen door gidsen, engelen en opgestegen meesters. Alsof ik begeleid word naar inzichten die ik op een dieper niveau al wist, maar nog niet volledig durfde te voelen.

Ik luisterde naar een podcast van Your Modern Mystics tijdens het hardlopen. De boodschap was:

“Ik wil jouw liefde zijn in plaats van jouw teleurstelling.”

Die zin kwam binnen.

Want precies dáár gaan triggers vaak over.
Over verwachtingen.
Over hoe we hopen dat iemand voor ons kiest.
Hoe iemand ons ziet.
Hoe iemand van ons houdt.

En hoe pijnlijk het voelt wanneer dat anders loopt.

Afgelopen weekend zag ik mijn dochter weer. Natuurlijk was ik blij haar te zien. Haar te omhelzen. Even dichtbij haar te zijn.

Maar ergens, diep vanbinnen, leefde ook een verwachting. De verwachting dat zij voor mij zou kiezen. Dat we samen tijd zouden doorbrengen. Samen zouden eten. Dat ik even op de eerste plek zou staan.

Maar haar plannen liepen anders.

En hoewel ik rationeel begreep dat dat oké was, gebeurde er vanbinnen iets anders. Terwijl ik in de auto stapte en zij met haar vriendin meeging, voelde ik het al ontstaan: dat zure randje rond mijn hart.

Teleurstelling.
Verdriet.
Boosheid.

En direct kwamen de oude verhalen omhoog:

Zie je wel.
Ze kiest niet voor mij.
Onze band is niet goed.
Ik ben tekortgeschoten als moeder.

Ik sprak het niet uit.
Ik wilde het niet zwaar maken voor haar.
Ik wilde volwassen blijven. Liefdevol. Begripvol.

Maar een trigger verdwijnt niet omdat je er niets over zegt.

De volgende ochtend werd ik wakker met hetzelfde rauwe gevoel in mijn borst. En ineens werd het helder.

De trigger was niet alleen mijn dochter.

De trigger was:

Ik word niet gekozen.

Dat patroon zie ik op meerdere plekken terug.

Ik word niet gekozen in mijn werk.
Ik word niet gekozen als instructeur.
Ik word niet gekozen door mijn kinderen.
Ik word niet gekozen door een partner.

Maar de diepste waarheid was deze:

Ik kies mezelf nog niet volledig.

En misschien is dát wel waar heling begint.

Niet in harder je best doen om gekozen te worden.
Niet in bewijzen hoe lief, loyaal of beschikbaar je bent.

Maar in jezelf kiezen.
Jezelf serieus nemen.
Jezelf zien.
Jezelf op de eerste plek durven zetten zonder schuldgevoel.

Want verwachtingen kunnen relaties ongemerkt gevangen zetten.

Wanneer we verwachten dat iemand ons een bepaald gevoel geeft, leggen we eigenlijk verantwoordelijkheid voor onze binnenwereld bij de ander neer. En dat creëert druk. Teleurstelling. Afhankelijkheid.

Liefde wordt vrijer wanneer verwachtingen zachter worden.

Wanneer iemand niet langer jouw leegte hoeft op te vullen.

Mijn meditatie gaf me één duidelijke boodschap:

Trek je terug.
Niet uit afwijzing.
Maar om terug te keren naar jezelf.

En misschien is dat wel de echte uitnodiging van triggers.

Niet om de ander te veranderen.
Maar om jezelf beter te leren begrijpen.

Triggers zijn geen straf.
Ze zijn richtingaanwijzers.

Ze laten zien waar nog pijn zit.
Waar nog een oud verhaal leeft.
Waar nog liefde ontbreekt.

En soms begint heling simpelweg met het erkennen van één zin:

Ik voel me niet gekozen.

Zodat je vanaf daar kunt leren zeggen:

Maar vanaf nu kies ik mezelf.