Soms brengt het leven je precies op de plek waar je even stil móét staan.
Vandaag was zo’n dag voor mij.
Een dag waarop ik van dichtbij zag hoe diep spanning en angst zich kunnen vastzetten in een menselijk lichaam. Een collega kreeg een paniekaanval nadat de werkdag voorbij was. Haar zenuwstelsel schoot volledig in overleving. Hartslag omhoog. Ademhaling versneld. Het lichaam in alarmstand.
En terwijl ik haar begeleidde, voelde ik opnieuw hoe veel mensen in stilte dragen.
Later op de avond volgde ik mijn eerste les in geïnspireerd schrijven. Ik stelde de vraag:
“Wat mag er door mij geschreven worden?”
En wat daarna kwam, voelde niet als nadenken. Het voelde als herinneren.
Hoe ontstaat lijden?
Wij mensen maken van alles mee.
Mooie ervaringen, pijnlijke ervaringen, verlies, teleurstelling, angst en verdriet.
Maar vaak hebben we nooit geleerd hoe we écht aanwezig kunnen blijven bij pijn.
Dus vluchten we.
We gaan denken, analyseren, piekeren.
We zoeken afleiding. Controle. Verdoving.
We raken verwijderd van ons gevoel en daarmee ook van onze kern.
Het lichaam neemt het over.
Stress stapelt zich op.
Angst krijgt de leiding.
Het zenuwstelsel blijft voortdurend alert, alsof er gevaar dreigt. Vechten, vluchten of bevriezen wordt een automatische reactie. En hoe verder we verwijderd raken van onszelf, hoe harder het leven soms lijkt te gaan schreeuwen.
Veel mensen proberen die innerlijke onrust te dempen.
Met controle. Met presteren. Met middelen. Met afleiding.
Maar wat gevoeld wil worden, blijft aankloppen.
Heling begint bij overgave
Wat ik vanavond zo sterk voelde, is dit:
Heling begint niet bij harder werken aan jezelf.
Heling begint bij zachter worden.
Bij durven stoppen.
Bij toelaten wat er werkelijk gevoeld wil worden.
En misschien ook wel bij erkennen dat we het niet allemaal alleen hoeven te dragen.
Noem het de bron.
Het grotere geheel.
Liefde. Licht. God. Het universum. Energie.
Iedereen geeft er zijn eigen naam aan.
Maar wat als er altijd iets aanwezig is dat je draagt, zelfs op de momenten dat jij het niet meer weet?
Wat als je jezelf toestemming mag geven om even uit de controle te stappen?
Om simpelweg te ademen.
In te ademen: rust, licht, liefde.
Uit te ademen: angst, spanning, controle.
Misschien begint heling wel in die kleine momenten.
Een warm gevoel rond je hart.
Een diepere ademhaling.
Een glimlach die vanzelf terugkomt.
Een beetje meer vertrouwen.
Je hoeft niet perfect te zijn om heel te worden
We leven in een wereld waarin veel mensen zijn vergeten wie ze werkelijk zijn.
Maar onder alle lagen van stress, angst en aanpassing leeft nog steeds die zachte kern. Dat deel van jou dat niet kapot is. Niet beschadigd. Niet verloren.
Je bent niet hier gekomen om alleen maar te overleven.
Je bent hier gekomen om te leven.
Om lief te hebben.
Om ruimte in te nemen.
Om jezelf te herinneren.
En misschien…
misschien begint dat niet met grootse veranderingen.
Maar gewoon met één bewuste ademhaling.
Met één moment van stilte.
Met thuiskomen bij jezelf.
Mooi mens,
de liefde waar je naar zoekt leeft al in jou.
Dit is jouw geboorterecht.
Reactie plaatsen
Reacties