Ze kwam binnen voor een massage.
Ik zag het meteen.
De spanning in haar houding.
De alertheid in haar systeem.
De controle.
Tijdens de massage voelde ik hoe haar lichaam
bij iedere aanraking nóg meer aanspande.
Alsof ontspannen niet veilig voelde.
Toen ik haar uitnodigde om naar haar adem te gaan,
bleef die hoog en oppervlakkig.
Bij de uitademing kwam alles eruit in kleine stootjes.
Vasthouden.
Controleren.
Moeite met loslaten.
En dat is niet fout.
Dat is een zenuwstelsel dat te lang “aan” heeft gestaan.
Langzaam begeleidde ik haar terug naar haar lichaam.
Met rust.
Met zachtheid.
Met adem.
Met kleine bewegingen.
Met veiligheid.
Een zwaartekussen op haar buik hielp haar dieper te ademen.
Haar spieren begonnen zachter te worden.
Haar kaken ontspanden.
Haar armen mochten gedragen worden.
En ergens onderweg gebeurde het mooiste:
Ze gaf zich over.
Niet perfect.
Niet in één keer.
Maar beetje bij beetje.
Na afloop spraken we over ademhaling, mindfulness en het zenuwstelsel.
Over hoe moeilijk ontspannen soms kan zijn wanneer je bang bent het “verkeerd” te doen.
Maar ademhalen hoef je niet perfect te doen.
Op je inadem neem je het leven tot je.
Op je uitadem laat je los.
En eerlijk?
Deze sessie raakte mij ook.
Omdat ik zelf ook groei.
Omdat ik jarenlang mijn eigen onrust voelde tijdens behandelingen.
Omdat PTSS-klachten ook mij hebben geleerd hoe belangrijk veiligheid in het lichaam is.
En juist daardoor kan ik nu alles samenbrengen:
massage, ademwerk, mindfulness, aanwezigheid en afstemming.
Niet vanuit “fixen”.
Maar vanuit voelen.
Vanuit veiligheid.
Vanuit samen zakken in ontspanning.
Dankbaar voor dit vertrouwen.
Reactie plaatsen
Reacties