Kiezen voor mensenrechten

Ik ben geen politiek expert.
Sterker nog: politiek gaf mij altijd stress.

Als kind hoorde ik tijdens verjaardagen vaak discussies over politiek en godsdienst. Mijn vader zei altijd: praat daar maar liever niet over. Maar juist daar gingen de gesprekken vaak over. Ik voelde dan spanning in de kamer en ging het liefst weg. Naar buiten. Weg van de menigte. Waar de vogeltjes fluiten en waar het rustig was.

Nu, jaren later, merk ik dat ik me nog steeds niet thuis voel in politieke discussies. Ik weet vaak niet wie “gelijk” heeft. Ik verdiep me er bewust niet te diep in, omdat ik voel hoeveel onrust het mij geeft. Maar wat ik wél zie, is dat er steeds meer haat ontstaat in de wereld.

Wat er gebeurt in Israël, Gaza, Iran, Oekraïne en op zoveel andere plekken… ik ben niet vóór de één en tegen de ander. Iedereen heeft een verhaal. Maar wanneer onschuldige mensen worden vermoord, gegijzeld, mishandeld, vernederd of verkracht, dan voelt dat voor mij niet meer als politiek. Dan gaat het over mensenrechten. Over menselijkheid.

Daar hoef ik geen politiek wonder voor te zijn om te voelen dat dat niet klopt.

Ook hier in Nederland zie ik filmpjes voorbij komen van vluchtelingen waarvan spullen in brand worden gestoken. Mensen die met woorden vol haat worden benaderd. En eerlijk? Dat raakt mij diep. Wij leven in een vrij en veilig land. Hoe kan het dat we dan soms zo weinig zachtheid tonen aan mensen die alles zijn kwijtgeraakt?

Ik begrijp die hardheid niet.

Misschien ben ik te gevoelig volgens sommigen. Misschien voel ik dingen te sterk. Maar ik geloof dat woorden energie dragen. Woorden kunnen iemand breken, maar woorden kunnen ook helen.

Laatst gaf ik voorzichtig mijn mening over alles wat er in de wereld gebeurt. Mijn zus zei:
“Annemarie, je hebt je nooit verdiept in politiek, dus doe dat nu ook niet.”

Ik moest er een beetje om lachen, maar ergens deed het ook pijn. Alsof je pas iets mag voelen of uitspreken wanneer je overal verstand van hebt.

Maar ik geloof dat je geen politiek expert hoeft te zijn om te kiezen voor liefde, respect en menselijkheid.

Daarom ben ik vandaag lid geworden van Amnesty International.

Niet omdat ik alle antwoorden heb.
Niet omdat ik denk dat ik de waarheid bezit.
Maar omdat ik voel dat ik ergens vóór wil staan.

Voor mensenrechten.
Voor zachtheid.
Voor vrede in woorden én in daden.

Ik geloof niet dat haat opgelost wordt met nog meer haat. Ik geloof dat echte verandering begint bij hoe wij met elkaar spreken. Hoe wij naar elkaar kijken. Hoe wij ruimte maken voor menselijkheid, zelfs wanneer we het niet met elkaar eens zijn.

Wereldvrede begint misschien niet bij grote leiders.
Misschien begint het gewoon bij mensen die weigeren om haat verder te verspreiden.

En dat is de keuze die ik maak.
Ik kies voor liefde.
Ik kies voor vrede.
Ik kies voor mensenrechten.