Wanneer mensen je testen op je vakkennis

Als je werkt met mensen, dan weet je één ding zeker: je behandelt nooit alleen voeten, spieren of klachten. Je behandelt ook onzekerheden, verwachtingen, controle gedrag en soms simpelweg… projecties.

Laatst had ik weer zo’n moment in mijn praktijk.

Een cliënt bleef maar twijfelen aan een behandeling die eigenlijk heel duidelijk was. Ik legde rustig uit waar de druk vandaan kwam, liet zien waarom die ene teen anders stond dan de andere en waarom dat klachten gaf. Technisch klopte het verhaal volledig. Toch bleef de twijfel terugkomen.

“Maar ik voel het nog steeds…”

En ergens vanbinnen gebeurt er dan iets. Heel even voel je die onrust opkomen. Ga ik iets missen? Heb ik het wel goed gezien? Terwijl je diep vanbinnen allang weet dat je expertise klopt.

Dat is misschien wel één van de grootste lessen wanneer je werkt als pedicure, masseur of andere dienstverlener: vertrouwen op je kennis én op je intuïtie.

Want sommige mensen komen niet alleen voor een behandeling. Onbewust testen ze je. Hoe stevig sta je? Ga je twijfelen? Ga je harder werken om jezelf te bewijzen?

Vroeger kon ik daar helemaal leeg van raken. Dan nam ik die energie mee naar huis. Tegenwoordig herken ik het sneller. Ik blijf rustig, leg het nog één keer uit en laat het daarna los.

En vaak gebeurt er dan precies hetzelfde als laatst:
Cliënt trekt de schoenen aan…
“Oh… volgens mij heb je toch gelijk. Het voelt inderdaad beter.”

Precies dát moment.

Niet omdat je gelijk wilt hebben, maar omdat je weer beseft:
ik hoef niet aan iedereen mijn vakmanschap te bewijzen.

Die les geldt trouwens niet alleen voor cliënten. Ook bij opleidingen, instanties of samenwerkingen kom je mensen tegen die vooral nemen, afwijzen of je het gevoel geven dat je steeds door een hoepeltje moet springen. Vroeger bleef ik daarin hangen. Nu kijk ik er anders naar.

Sommige ervaringen zijn geen straf, maar richtingaanwijzers.

Ze laten je zien waar je energie weglekt.
Waar je te veel geeft.
Waar je jezelf kleiner maakt dan nodig is.

En eerlijk? Sinds ik beter luister naar mijn intuïtie, wordt mijn leven rustiger. Minder ruis. Minder uitleggen. Minder trekken aan situaties die niet kloppen.

Meer natuur. Meer hardlopen. Meer schrijven.
Meer mensen die wél goed voelen.

Soms is groeien niets anders dan leren filteren.

En vertrouwen dat jouw gevoel het allang wist.